Document Type : Original Article

Authors

1 Faculty member

2 Graduated from Theology, Philosophy of Religion, Islamic Azad University, Science and Research Branch, Tehran

3 Professor of Philosophy at Allameh Tabatabai University

Abstract

Sadr-al-Mutallihin would consider it as the soul perfection and it’s existentially separation from the body. According to him, being is of some levels, and death is on their borders by which human being could ascend a high level of being, that is, the Heaven. Therefore, death is not the end of life, as Mulla sadra said, but is got to be a rebirth as well as a kind of transcendence in the material world. One of the most important existential philosophers, Martin Heidegger, on the other hand, would hermenutico-phenomenologically deal with the death. Rather than an end to the life, according to him, death is considered to be an existential phenomenon with which man could face the realities of life. Hence, death could be a way of life which has been accommodated in as the last possibility of the Dasein from the beginning. Because of this, as he argued, every human being can be understood as a being-toward-death which indeed is in the face of the end. Instead of avoiding it, however, being aware of this reality requires the original being. According to this, confronting the death, man would think about the “Being”, and would deeply feel its mysterious presence. As a comparative study, reflecting on death, according to both Mulla sadra and Heidegger, not only could man actualize his potential capabilities but also understand the fundamental values of life as well as the original being. In this paper, Sadr al-Din Shirazi's views and Martin Heidegger In case of death, according to Henry Corbin will be explained.

Highlights

احمدی، بابک (1382). هیدگر و تاریخ هستی، تهران: نشر مرکز.

خاتمی، محمود (1384). جهان در اندیشة هیدگر، تهران: مؤسسة فرهنگی دانش و اندیشة معاصر.

شایگان، داریوش (1374). دیدارهای هانری کربن، مقالات سمینار هانری کربن در هشتم و نهم آبان‌ماه (در احوال و اندیشه‌های هانری کربن)، به همت انجمن ایران‌شناسی فرانسه در ایران، تهران: هرمس.

شیرازی، صدرالدین محمد ابن ابراهیم (1370). معرفه النفس و الحشر (روانشناسی و معادشناسی اسلامی). ترجمه و تنقیح اصغر طاهرزاده، اصفهان: نشر جنگل.

صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم (1378ق.). الحکمه المتعالیه فی الأسفار العقلیه الأربعه، تهران: دارالمعارف الإسلامیه.

کربن، هانری (1383ب). از هایدگر تا سهروردی، ترجمه حامد فولادوند، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.

کربن، هانری (1381الف). مقدمه بر المشاعر ملاصدرا، ترجمه و پیشگفتار از کریم مجتهدی، تهران: انتشارات بنیاد حکمت اسلامی صدرا.

کربن، هانری (1377). تاریخ فلسفة اسلامی، ترجمة دکتر سید جواد طباطبایی. تهران: کویر.

مصلح، علی اصغر (1384). پرسش از حقیت انسان، در اندیشة ابن‌عربی و هایدگر، تهران: نشر طه.

نصر، سید حسین و الیور لیمن (1386). تاریخ فلسفة اسلامی، ج3، ترجمة جمعی از اساتید، تهران: انتشارات حکمت.

هیدگر، مارتین (1387الف). متافیزیک چیست؟، ترجمة سیاوش جمادی، تهران: نشر ققنوس.

هیدگر، مارتین (1384ب). پایان فلسفه و وظیفة تفکر، ترجمة محمدرضا اسدی، تهران: نشر اندیشة امروز.

هیدگر، مارتین (1389). هستی و زمان، ترجمة عبدالکریم رشیدیان، تهران: نشر نی.

هیدگر، مارتین (1379). مابعدالطبیعه چیست؟ ترجمه محمد جواد صافیان، انتشارات ققنوس.

 

Heidegger. M (2002). Being and Time, translated by John Macquarri and Edward, Robinson, New York.

Guignon, Charles, B. (2006). The Cambridge companion to Heidegger, U.K, Cambridge University Press.

 

Keywords